ለጥንቃቄ፤ ከህወኃት የሴራ ጨዋታዎች አንዱን እነሆ

Standard

           ቀትር ላይ በኢትዮ ኤርትራ ጉዳይ ህወኃት የሰጠችውን መግለጫ ፋና ሲዘግበው ሰማሁ፡፡ የዜናው ሀሳብ በጥቅሉ፣ የትግራይ ሕዝብም ሆነ ህወኃት ከኤርትራ ጋር የነበረው ሠላም እንዲመለስ ለብዙ አመታት ሲጥሩ እንደኖሩና የአሁኑ የመንግሥት ውሳኔም የዚያ ጥረት ዋና አካል በመሆኑ ከልብ መደሰታቸውን፣ የሚገልፅ ነው፡፡ አቤት ቅጥፈት! ጉድ ነው መቼም! እስቲ መቼና የቱጋ ነው አሁን፣ ህወኃት ከኤርትራ ጋር ሠላም እንዲሰፍን ሲጥር የከረመው?

            ለማንኛዎም ከህወኃት ዋና የተንኮል መተግበሪያ ሴራዎች አንዱ እንዲህ ያለው ተግባር ነው፡፡ ሕዝብ ለእነሱ ያለውን ጥላቻና ተቃርኖ ስለሚያውቁ፤ ሕዝብ እንዲቃወመው የሚፈልጉትን ነገር እነሱ በጣም የወደዱት ወይም ያደነቁት መስለው ይቀርባሉ፡፡ ሕዝቡ ያኔ ነገሩን አምርሮ ይጠላዋል፣ ይጠየፋዋል፣ ይቃወመዋል፡፡ ይቺ ብዙ የበሉባት ወጥመዳቸው ናት፡፡

             የዚች ሴራ ሰለባ ከሆኑ ጉልህ ሀገራዊ ክስተቶች መካከል የ97ቱ የቅንጅት፣ ፓርላማ እንግባ አንግባ ክርክር በዋቢነት ይጠቀሳል፡፡ ህወኃቶች ቅንጅት ምክር ቤት እንዳይገባ ስለፈለጉ፣ አውቀው የቅንጅት ፓርላማ መግባት ለእነሱ ከፍተኛ ጥቅም ያለው በማስመሰል ቀርቡ፡፡ ሕዝቡም ይኼን ሀሰተኛ የህወኃት/ኢሕአዴግን ተንኮል ሳይረዳ፣ ቅንጅት ፓርላማ እንዳይገባ ከፍተኛ ጫናውን አሳደረ፡፡ ያው በዚህና በተያያዙ ሌሎች ብዙ ምክንቶች ነገሩ ሁሉ ብልሽሽቱ መውጣቱ ይታወሳል፡፡

            አሁንም ህወኃቶች በጠ/ሚ አብይ አካኼድ ደስተኞች አይደሉም፡፡ ስለዚህ በጠ/ሚሩ ላይ በቀላሉ የሕዝብ ልብ መሻከርን ለመፍጠር፣ ዶ/ር አብይ በእነሱ ፍላጎት የተሾመና በእነሱ ዕዝ የሚመራ የራሳቸው ዋና ሰው እንደሆነ ለማስመሰል ይጥራሉ፡፡ የሆነውን ሁሉ እያየንም ቢሆን፣ መቼም ሁሏንም ነገር በአንዴ ወደተቃውሞ መቀየር ስለለመደብን፣ አንዱ ሰው ይቺን ጫፍ ይዞ “ይኸው አላልናችሁም አቶ አብይ የህወኃት አሻንጉሊት ናቸው” ብሎ ያውጃል፡፡ በቃ ከዚያ በኋላ ጭቅጭቅ በጭቅጭቅ፡፡ ለማንኛውም እኛ ተናግረናል፡፡ ጠንቀቅ ማለት ጥሩ ነው፡፡

Source:Activist

Advertisements

የረመዳኑ ጥቃት ቀጥሏል

Standard

ከአዲስ አበባ ከቃሊት መናኸሪያ አካባቢ በተለምዶ በተለምዶ ቶታል መስጊድ ተብሎ በሚጠራው አካባቢ ሰጋጁን ለማወክ የወረዳ ባለስልጣናት አየጣሩ ነው ሲሉ የመስጊዱ ተገልጋዮች ለቢቢኤን ገለጹ።

ከቶታል መስጅድ አተገብ ያለምንም ግንባታ የታጠረች ባዶ ቦታ አለች የሚሉት የመስጊዱ ተጠቃሚዎች የታጠረቸው ቦታ ምእንኑን መፈናፈኛ ያሳጣች ናት ሲሉ ይወቅሳሉ።የታጠረችው ቦታ ለቶታል መስጊድ እንትሰጥ ለሚመለከታቸው የመንግስት እካት ጥያቄ ቢቀርብም ተገቢው ምላሽ አለመገኘቱ ታዉቋል።

የመስገጃ ቦታ የሚሞላ በመሆኑ በቦታዋ እንስገድ የሚል ጥያቄ ለሚመለከታቸው አካላት ቢቀርብም በጎ ምላሽ ሳይሆን «በኮማንድ ፖስቱ እናሳስራችሗለን»የሚል ዛቻ ቀቦብናል ሲሉ ለጉዳዩ ቅርበት ያላቸው ወገኖች ያስረዳሉ።

በባዶ ቦታዉ ላይ በወርሃ ረመዳን የጁመዓ ሰላት እንዲሰገድበት ተፌዴራል የሐይማኖት ተቋምና የ አዲስ አበባው ፍትህ ቢሮ ለክፈለ ከተማዉ አስተዳደር ደብዳቤ ቢጽፉም፤ አስተዳደሩ ደብዳቤውን አልቀብልም በማለት ም እምኑን አሳፋሳለሁ በማለት ሲዝቱ እንደነበር የመስጊዱ ተገልጋዮች ለቢቢኤን አሳውቀዋል።

በም እምኑና በከተማው መስተዳደር መካከል ፍጥጫው ደርቷል። የክፍለ ከተማው መስተዳድር መስጊዱ ሞልቶ ሰጋጁ ባዶ ቦታዉ ላይ ከሰገደ ፖሊስን በመጥራት እርምጃ ወስዳለሁ በማለት እያስፈራሩ መሆናቸውን የሚገልጹት ምእምናን ስጋት ላይ መሆናቸውን አሳውቀዋል።

Source :Activist

ሰማዕታትን መቼም አንረሳቸሁም

Standard

የዛሬ 13 ዓመት ሰኔ 1/1997 ዓ.ም ንጹሐን ኢትዮጵያዊያን በአደባባይ የተገደሉበት ቀን ነው

የምርጫ 1997 ውጤት መሰረቁን ተከትሎ፣ በአገራችን ከፍተኛ የሆነ ህዛባዊ እንቅስቃሴ እና ተቃውሞ ተካሂዶአል፡፡የምርጫው መሰረቅ ለመቃወም አደባባይ የወጡት ዜጎቻችን ላይ ፋሽስታዊ እርምጃ በአገዛዙ ስርዓት ጠባቂዎች አማካኝነት ተወስዶባቸዋል፡፡ነገሩን ይበልጥ አሳዛኝ የሚያደርገው ሙሉ በሙሉ ወታደራዊ ትጥቅ የታጠቁ ወታደሮች ፣አደባባይ ባዶ እጃቸውን በወጡ ሰላማዊ ዜጎቻችን ላይ በአልሞ ተኳሾች የተወሰደው እርምጃ የስርዓቱ ልኬለሽ አምባገነን ባህሪ ፍንትዉ አድርጎ የሚያሳይ ነው፡፡

በወቅቱ የነበረው አስከፊ ጭፍጨፋ የአገዛዙ ስርዓት ዋና መሪ የሆኑት አቶ መለስ ዜናዊ፣ የአገሪቱ የጸጥታ ሃይሎች በሙሉ በአንድ ዕዝ ሰንሰለት ሥር ገብቶ ተጠሪነቱ በቀጥታ ለእሳቸው እንደሆነ፣ በሬዲዮና በቴሌቭዥን መመሪያና አዋጅ ማስነገራቸው የሚታወስ ነው፡፡ የእሳቸው እና የመንግስታቸውን ጥሪ የተቀበለው በልዩ ስሙ የአጋአዚ ጦር የሚባለው፣ በአዲስ አበባ ቁጥሩ ቀላል የማይባል የሰው ሕይወት ቀጠፈ። በአስር ሺዎች የሚቆጠሩ ነፃነት ጠያቂዎች በአገዛዙ ሥርዓት አገልጋዮች አማካኝነት ወደተለያየ የማጎሪያ ስፍራ በመውሰድ በዜጎቻችን ላይ ከፍተኛ ስቃይ እና እንግልት እንዲደርስባቸው አደረጉ ።

ሰኔ 1 ቀን 1997 ወገኖቻችን ላይ የተፈጸመው አሰቃቂ ጭፍጨፋ፤ ሁሌም የማንረሰው ዛሬም ድርስ በሁላችን ህሊና የሚታወሰው ነው፡፡ በተለይ ኮተቤ መምህራን ኮሌጅ ፊት ለፊት ግንባሯን በጥይት ተመታ የተገደለችው የ18 አመቷ ወጣት ሽብሬ ደሳለኝ፤ቀድሞ በተተኮሰ ጥይት የወደቀውን ወንድሙን አብረሃም ይልማ አስከሬን ታቅፎ ያለቅስ የነበረው በጥይት ተበሳስቶ የተገደለው የፈቃዱ ይልማ አሟሟት እንዴት ይረሳል ? የ14 አመቱ ነብዩ አለማየሁ ደብተሩን ይዞ ከትምህረት ቤት ሲመለስ አልሞ ተኳሽ በሆኑ ወታደሮች መገደሉ እና የወላጅ እናቱ የይድረሱልኝ እሮሮና ለቅሶ ዛሬም ድረስ በአገር ወዳድ ኢትዮጵያዊያን ልብ ውስጥ የተቀመጠ ሐዘን ነው፡፡ ውድ ህይወታቸውን መሰዋዕትነት የከፈሉ ወገኖቻችንን መቼም አንረሳቸሁም !

(ይድነቃቸው ከበደ )

የኢትዮጵያ አየር መንገድ ጉድና ለምን እንደሚሸጥ (ET is in deep trouble too)

Standard

የኢትዮጵያ አየር መንገድ ምናልባትም በአለም ካሉት የኮርፖሬት ካምፓኒዎች ጥያቄ የጠየቁ ሰራተኞችን የሚቀጣበት የምድር እስርቤት ያለዉ ብቸኛዉ ካምፓኒ ሳያደርገዉ አይቀርም፡፡ በአየር መንገዱ አሰራር ላይ ጥያቄ ያነሳ ሰራተኛ በእቃ መጫኛ አንጋር አካባቢ ወደ ሚገኘዉ ቀዝቃዛ እስር ቤት ለሳምንታት ወይም ለወራት ልትታሰር ትችላለህ፡፡ ሴቶች ከሆኑ ደግሞ በዚህ እስር ቤት ጠባቂዎች የመደፈር ጉዳይ አለ፡፡ ብዙ ሰዉ ይህ ድርጅት አትራፊ ነዉ ለምን ይሸጣል ይላል፡፡ በርግጥ በአመት 50 ወይም 100 እስከ 200 ሚሊየን ዶላር አትርፎ ያዉቃል፡፡ ነገር ግን ከአሜሪካ ባንኮች፤ ከቻይና አግዚም ባንክና እና ከህንድ ባንክ የተበደረዉ ብድር የትእየለሌ ነዉ፡፡ ለራሱ ለድርጅቱ ብቻ ሳይሆን መንግስት በዚህ ድርጅት ሰበብ ለራሱ ይበደርበታል፡፡ አሁን ላይ በየአመቱ መንግስት ከሚከፍለዉ የብድር እዳ 60% የአየር መንገዱን እዳ ይሸፍናል፡፡እስኪ ከብዙ ችግሮች ዉስጥ አንዱን ለምሳሌ ላንሳዉ፡፡

የአምስቱ የመጨረሻዎቹ የኢትዮጵያ አየር መንገድ B787 ድሪም ላይነር አውሮፕላኖች የማኔጅመንቱ ድብቅ ቁማር ANA (All Nippon Airways) በመባል የሚታወቀው የጃፖኑ አየር መንገድ ከቦይንግ ካዘዛቸው በርካታ ድሪም ላይነር አውሮፕላኖች ውስጥ ቀድመው ተመርተው የነበሩት B787 ድሪም ላይነር አውሮፕላኖች በነበራቸው የምርት ጥራት ችግር የዲዛይን ደረጃቸውን ስለማያሞሉ እና በዚሁም ምክንያት አውሮፕላኖቹ ምንም ሳይጭኑ ከባድ በመሆናቸው እና የጭነት መጠናቸው ዝቅተኛ በመሆኑ፣ የነዳጅ ፍጆታቸው ከፍተኛ በመሆኑ እና አጭር ርቀት ብቻ መብረር በመቻላቸው በመሳሰሉ ትክክለኛ ምክንያቶች ከቦይንግ አልወስድም ብሎ ስለተዋቸው ፈላጊ አተው ለበርካታ አመታት ቆመው ነበር። የኢት ማኔጅመንት ግን እኒህን 5 አዉሮፕላኖች በጥቅም ተደልሎ ተቀብሏቸዋል፡፡

በቦይንግ አሰራር መሰረት አዳዲስ አውሮፕላኖችን ለአየር መንገዶች ብቻ እንደሚሸጥ ይታወቃል። በዚህም መሰረት South America አካባቢ የሚገኝ አውሮፕላን ገዝቶ በማከራየት የሚታወቅ አንድ ካምፖኒ እነዚህን አውሮፕላኖች ከመግዛቱ በፊት በዚህ standard ማንም እንደማይከራየው ስለሚያውቅ እና በቀጥታ ቦይንግ ስለማይሸጥለት በድርድር የኢትዮጵያ አየር መንገድ እያንዳንዱን 90 ሚሊዮን የአሜሪካ ዶላር አካባቢ ከቦይንግ እንዲገዛው ካደረገ በሆላ ይሄው ካምፖኒ ገንዘብ ጨምሮ ወደ 120 ሚሊዮን ዶላር ገደማ ከኢትዮጵያ አየር መንገድ ላይ መልሶ በመግዛት የኢትዮጵያ አየር መንገድ ከ25 አመታት በላይ አውሮፕላኑ እስኪያረጅ ድረስ ተከራይቶ እንዲያበርለት የሚያስገድድ ውል ከማኔጅመንቱ ጋር ይፈራረማል፡፡ይሄው ዛሬም ተዋረዱ ሲላቸው ከጅምሩ ጀምሮ በፋን ብሌድ ዝገት፣ በሞተር ዘይት መፍሰስ በመሳሰሉ አወዛጋቢ ችግሮች ሲገጥመው በቆየው የተገጠመለት Rolls-Royce Trent 1000 ሞተር ችግር ምክንያት ፓርቱ እስኪገኝ ድረስ አራቱ አውሮፕላኖች እዳቸው እየተከፈለ ላልታወቀ ረጅም ጊዜ እንዳይበሩ ተደርገዋል። የዚህ አውሮፕላን የሊዝ ክፍያ በዶላር በወር 800,000 እስከ 1.25 ሚሊየን USD ድረስ ነው (በዚህች በደሀ ሀገር ላይ ይሄ ዶላር ምን ያህል ቁም ነገር ሊሰራ እንደሚችል ማሰብ ነው) ።

ከዚሁ ጋር በተያያዘ ሌሎቹ B787 ድሪም ላይነሮች የነዚህ የተበላሹ አውሮፕላኖች መስመርን ለመሸፈን ሲባል ለጥገና መግባት ከነበረባቸው ሰአት በላይ ሴፍቲን በሚፃረር ሁኔታ እየበረሩ ይገኛሉ። እነዚህን አውሮፕላኖች ጨምሮ Trent 1000 Rolls Royce ሞተር የተገጠመላቸው አውሮፕላኖች ሁሉ ሞተራቸው ላይ ያለው ችግር ያለበት ፖርት እስኪቀየር ድረስ አውሮፕላኖቹ በገናናዎቹ የአየር ደህንነት ተቆጣጣሪዎች እንዳይበሩ መታገዳቸው ይታወቃል። ከዚህም ጋር በተያያዘ ቀድሞ መፈረም የነበረበት ወረቀት CEO አቶ ተወልደ ቢሮ ሳይፈረም ሲገላበጥ ቆይቶ የሚፈለገው መለዋወጫ በጊዜ ሳይገዛ በመቅረቱ እና ሌሎች አየር መንገዶች ቀድመው ጠራርገው በመውሰዳቸው ፖርቱ መገኘት አልቻለም። ኪሳራውም በቀን 110,000 ዶላር በላይ ይገመታል ። በዚህም ምክንያት የአውሮፕላኖቹ መቆም የፈጠረው መዘዝ እና ንትርክ ምክንያት የአውሮፕላኖቹ የሽያጭ እና ሊዝ ሚስጢር ሊታወቅ ችሏል፡፡ይሄም ያለ ጥናት ችግራቸው እየታወቀ በ CEO ትእዛዝ በመገዛታቸው በቀጥታ የአየር መንገዱን CEO ተጠያቂ አድርጎቸዋል። በዚህ ንትርክ ዉስጥ ከአየር መንገዱ የሴኪዉሪቲ ቢሮ ፊት ለፊት የሆነዉ የአቶ መስፍን (COO) ቢሮ ተሰብሮ የእነዚህን አዉሮፕላን የቴክኒክ ጉዳዮች እና ሌሎች መረጃወችን እንዲሁም የሰዉየዉን ላፕቶፕ ተሰርቋል፡፡ይህ የሆነበት አንዱ ምክንያት አቶ መስፍን እኒህን ዶክመንቶች በጥንቃቄ የያዘ ሲሆን አቶ ተወልደ ችግሩን ለማዳፈንና የቴክኒካል ጉዳዮችን ያማከረኝ አቶ መስፍን ናቸዉ ለማለት እንደሆነ ይገመታል፡፡ከዚህም በላይ አየር መንገዱ ለዉጭ አብራሪዎች የሚከፍለዉ ከፍተኛ ገንዘብ ሌላኛዉ ወጪዉ ነዉ፡፡ ስለዚህም በአመት 100 ሚሊየን ዶላር ቢያተርፍም አየር መንገዱ ያለበት በቢሊየን ዶላር የሚቆጠር እዳ መንግስት ከሚሸከመዉ አቅም በላይ ሁኖበታል፡፡

በ2010 ገደማ የአሜሪካ ኤምባሲ የኢትዮጵያን መንግስት የአየር መንገዱንና የኢትዮ ቴሌኮምን በጀትና የብድር መጠን እንዲያሳዉ በተደጋጋሚ እንደጠየቀ ዊክሊክስ ላይ የተለቀቀዉ የኢ-ሜል መረጃ ያሳያል፡፡ በጊዜዉ የንግድ ሚኒስቴር የነበረዉን መኮነን ማንያዘዋልን ኤምባሲዉ ድረስ ጠርተዉ በአየር መንገዱ የብድር መጠን ላይ ጥርጣሬ ስላለን በጀቱን እንዲሰጣቸዉ ቢጠየቅም፡፡ የአየር መንገድ የፋይናንስ ጉዳይ ማንም አያዉቅም ስለዚህም መረጃ የለኝም የሚል መልስ እንደሰጣቸዉ ኤምባሲዉ ለስቴት ዲፓርትምንት የላከዉ ኢ-ሜል ያሳያል፡፡ የአሜሪካ መንግስት በአይ ኤም ኤፍና አለምባንክ በኩል ለኢትዮጵያ በሚሰጠዉ እርዳታ መንግስት የነዚህን ድርጅት በጀት ካላሳወቀ እንዲያዝ እንደሚያደርግ ገልጾ ነበር፡፡

Source activisit

The brutal dictatorship the world keeps ignoring(Washington post)

Standard

On Monday, the United Nations released the results of a year-long investigation into human rights in Eritrea. What it found was horrific. Detailing “systematic, widespread and gross human rights violations,” the U.N. commission of inquiry argued that Eritrea was operating a totalitarian government with no accountability and no rule of law.

“The commission also finds that the violations in the areas of extrajudicial executions, torture (including sexual torture), national service and forced labor may constitute crimes against humanity,” the report said.

However, it appears the report failed to produce any mainstream outrage. Unlike similar U.N. reports on alleged crimes against humanity in North Korea, or online criticism of human rights abuses in places such as Saudi Arabia or Qatar, the horrific accusations against Eritrea didn’t produce a viral outcry.

 

Why not? It certainly doesn’t seem to be because of the severity of the accusations. Crimes against humanity are pretty much as serious as you can get, and it’s hard to read the United Nations’ full report and not be shocked.

It’s hard to imagine now, but hopes were initially high for Eritrea in 1993 after it gained independence from Ethiopia after 30 years of civil war. Since then, however, President Isaias Afwerki has clamped down and allowed no room for an opposition. The U.N. report described a Stasi-like police state that leaves Eritreans in constant fear that they are being monitored.

“When I am in Eritrea, I feel that I cannot even think because I am afraid that people can read my thoughts and I am scared,” one witness told the U.N. inquiry.

 

The system leads to arbitrary arrests and detention, with torture and even enforced disappearances a part of life in Eritrea, the U.N. probe found, and even those who commit no perceived crime often end up in arduous and indefinite national service that may amount to forced labor. Escape is not a realistic option for many: Those who attempt to flee the country are considered “traitors,” and there is a shoot-to-kill policy on the border, the report said.

It’s also worth noting the significant effort and risk put into creating the report: The Eritrean government refused to allow the United Nations access to the country to investigate, so the U.N. team interviewed more than 550 witnesses in third countries and accepted 160 written submissions. Many approached by the United Nations declined to give testimony, even anonymously, citing a justifiable fear of reprisal.

A drawing provided to the U.N. by an Eritrean torture survivor.
A drawing provided to the U.N. by an Eritrean torture survivor.
Still, experts don’t seem too surprised at the lack of outrage generated by the report. “Clearly, Eritrea doesn’t capture the imagination, or rouse the conscience of Americans, much in the way North Korea does,” Jeffrey Smith, an advocacy officer at the Robert F. Kennedy Center for Justice and Human Rights, explained. “President Afwerki, while unquestionably a chronic human rights abuser and eccentric despot, isn’t portrayed by the American media in the same way that Kim Jong Un is.”

 

“North Korea also makes headlines for other reasons — namely its nuclear ambitions and the ongoing threat it poses to regional stability in East Asia,” he added. “Similarly, while Eritrea is certainly a police state similar to North Korea in many ways, it’s largely kept out of the headlines because Africa in general doesn’t feature highly on the agenda of policymakers here in the United States.”

The fact is, while the scope and authority of the U.N. report lent its allegations an added weight, academics and human rights researchers had long written similar things about the Eritrean state without a significant mainstream response in America or Europe.

In 2014, for instance Human Rights Watch called Eritrea “among the most closed countries in the world” and pointed to “indefinite military service, torture, arbitrary detention, and severe restrictions on freedoms of expression, association, and religion.” Reporters Without Borders has repeatedly ranked it as the worst country in the world for press freedom — worse even than North Korea.

 

“The U.N. report? We knew it already,” said Ismail Einashe, a Somali-British journalist who works with Eritrean migrants. “Too little, too late.”

Despite this, some reports on the country ignore this and focus on another aspect of Eritrea: Its unlikely tourism sector. International isolation, a history as an Italian colony and reported Qatari investment may have made Eritrea a unique if distasteful vacation destination: As one travel blogger put it last year, the capital of “Asmara felt much more like Naples than North Korea.”

Sara Dorman, an expert in African politics at Edinburgh University, doesn’t think much of either comparison.

“I don’t think it’s particularly helpful,” she said of the country’s reputation as the “North Korea of Africa.” At the same time, she stressed that Eritrea really does deserve to be seen as a special case. “As somebody who studies authoritarian regimes elsewhere in Africa, the Eritrean regime’s control over its population is qualitatively different than other African states,” Dorman said, before pointing to features such as the scale of Eritrea’s intelligence service and the practice of punishing entire families for the crimes of one member.

There are plenty of historical arguments for why the world should pay more attention to what’s happening in Eritrea. Former colonial rulers Italy and Britain have an obvious legacy there, and so does the United States, which allowed Ethiopia to incorporate Eritrea with the aim of keeping the U.S. Kagnew Station military base in the country. In addition, Eritrea has a difficult recent history with its East African neighbors: It’s currently under U.N. sanctions for supporting al-Shabab, the Somali Islamist group, and others in the region.

But one important reason to pay attention has become an unavoidable reality for Europe. Eritreans make up a large share of the migrants crossing the Mediterranean in flimsy boats to seek asylum in Europe: More than 22 percent of those who made the journey in 2014 were from the country, according to the U.N. High Commissioner for Refugees, second only to Syrians. They flee not because of a civil war like that in Syria, but because of the immense restrictions the Eritrean state puts on their lives. As one escaped Eritrean put it, life there is a “psychological prison.”

Despite this, a number of European nations have recently tightened the restrictions on Eritrean migrants, many citing a Danish immigration report from last November that prompted criticism from human rights groups. The European Union is also considering increasing the amount of aid it sends to Eritrea via the European Development Fund. Experts like Dorman hope that the U.N. report may lead some in Europe to reconsider.

“If organizations don’t take note of this report, we really have to wonder about how they make these decisions,” she said.

Still, even if they don’t, the report does have one very vocal audience: The Eritrean government and pro-government media. In a statement published on Tuesday, Eritrea called the U.N. report a”cynical political travesty” that was an attack “not so much on the government, but on a civilized people and society who cherish human values and dignity.”

 

ውዲታት መናውሒ ስልጣን ዲክታተር ኢሳያስ ኣፈወርቒ! ኣብዚ ዝሓለፈ ርብዒ ዘመን ታሪኽ ኤርትራ

Standard

               ኣብዚ ዝሓለፈ ርብዒ ዘመን ታሪኽ ኤርትራ: ኣቶ ኢሳያስ ኣፈወርቒ ነዛ ከቢድ ዋጋ ዝተኸፍላ ሃገር ብዘይ ቅዋምን ህዝባዊ-ምርጫን ባይቶን፡ ምስ ውሑዳት ተማእዘዝቱ ዝተፈላለዩ ውዲታት እንዳተጠቕመ ቐስ-ብቐስ ዲክታተርያዊ ስርዓት ኣማዕቢሉ፡ ሃገርና ከም ብሕታዊት ጥሪቱ እንዳ ኣማሐደረ፡ ንህዝቢ ኤርትራ ከኣ ናብ ርእይዎ ዘይፈልጥ ሕሱም ናይ ራዕዲ መነባብሮ ጅሆ ሒዙዎ ይርከብ።
ድሕሪ’ቲ ኣብ ሃገርን ህዝብን ከቢድ ኣሉታዊ ስምብራት ዝገደፈ፡ ነዊሕን መሪርን ዕጥቃዊ ቃልሲ ንናጽነትን ፍትሕን፡ ህዝቢ ኤርትራ ገና ቁስሉ ከይሓወየን ንተንኮላት ዲክታተር ኢሳይስ ኣፈወርቒ ከየስተባሃለሎምን እንከሎን፡ መርኣያ ትምክሕታዊ ብህርያቱ፡ እቶም ብኣጋ ብሕግን ልቦናን ክእለዩ ዝኽእሉ ዝነበሩ ጉዳያት ኣሳቢቡ፡ ምስ ኩለን ጎረባብቲ ሃገራት ውግኣት ኣካይዱ፡ እዚ ከኣ፡ ሓልዮት ሃገርን ህዝቢን ከምዘይብሉ ዘርኣየ ፍጻሜ እዩ፡ ብፍላይ ግን እቲ ምስ ኢትዮጵያ ዝተኻየደ ደማዊ-ውግእን ኣብ ኣተኣላልይኡ ኣቶ ኢሳይስ ኣፈወርቒ ዘርኣዮ ዘይሓልፍነታዊ ኣመራርሓን፡ ሃገርን ህዝብን ኣብ ዝዓሞቐ ጥፋት ናይ ኣሽሐት ደቒ-ህዝቢ ሂወትን ንዋትን ሞራላዊ ዕንወትን ኣኸቲሉ እዩ።
ዲክታተር ኢሳያስ ኣፈወርቂ፡ ካብዚ ረዚን ሕጋዊ ተሓታትነት ንምህዳምን ከምኡ’ውን ምልኩ ንምድልዳል ተጠቐመሎም ውዲታት ገለ ካብቶም ቀንዲ ረቓሒታት፡ መጀመርያ ተወሪርና እናበለ ህዝቢ ብጋህዲ ከታልል ጀመረ። ቐጺሉ ከኣ፡ ሕቶ ትግባረ ቅዋምን ህዝባዊ-ምርጫን ምስ ምሕንጻጽ ቦርደር ዘይዛመዱ ተርእዮታት ክንሶም፡ ንዲፕሎማስያዊ ሃልኪ ዝኸውን እውን ዝርርብ ተሐሪሙ፡ ቦርደርና ከይተሓንጸጸ ከምኡ’ውን ወያነ መሬትና ሒዞሞ ከለዉ፡ ትግባረ ቅዋም ይኹን ህዝባዊ-ምርጫ ቀዳምነት የብሉን ብዝብል ውዲት ህዝቢ ሃገሩ ከየጥፈእ ዝነበሮ ስግኣት መዝሚዙ ንዓመታት ከታልል ቀጸለ።     ኣብ ኤርትራ ዘሎ ዲክታተርያዊ ስርዓት ቁጠባ-ሃገር ብብልሹው ምሕደርኡ ረሚሱ፡ ህዝቢ ናብ ሕሱም ድኽነት ኣቓሊዑ፡ ንባህርያዊ ጸጋታት-ሃገር ማዕድናታን ሃብቲ-ባሕራን ክራይ ወደባታን ካልኦት ንብረት ህዝቢ ብዘይተሓታትነት፡ ኣታዊታቶም ኣቶ ኢሳይስን ዉሑዳት መሻርኽቱን ጥራይ ዝፈልጥዎም ኮይኑ፡ ናብ ውልቓዊ ረብሖኦምን፡ መናውሒ ምልክን ይጥቐምሉ ኣለዉ፡ ኣብ ክንዲ መነባብሮ ህዝቢ ንምምሕያሽ ስርሐት ምፍጣርን ከምኡ’ውን ምህናጽ ህዝባዊ ኣገልግሎታት፡ ንጹሃት ዜጋታት ብዘይ መስርሕ ክስን ፍርድን ዝሕየርሉ ቤት ማእሰርትታት ይህነጽ፡ ከምኡውን ኣብ ውሽጢ ሃገርን ወጻእን መሐውር ስለይኡ ዘርጊሑ፡ ብልዑል ደሞዝ ዝሰርሑ ሃሱሳት ብምውፋር፡ ህዝቢ ተውዲቡ ሐቢሩ ንለውጢ ንኸይቓለስ፡ ብትሕቲ ሃገራዊ ኣጀንዳታት ከፋፊሉ ኣብ ሕድሕዱ ንኸይትኣማመን ሐያል ወጻኢታት ሰሊዑ ይሰርሕ።
ዲክታተር ኢሳያስ ኣፈወርቒ በቶም መሳርሒ ስልጣኑ ዝኾኑ ማዕከናት ዜናታቱ ኣቢሉ፡ በብእዋኑ ዘካይዶም ዲፕሎማስያዊ ስነ-ምግባር ዝጎደሎም ቃለ-መጠይቓቱ፡ ንነብሱ ከም ፍጹም ቅኑዕን ሐቐኛን ፈሊጠ-ኩሉ ኮይኑ፡ ንካልኦት መርሕቲ ሃገራት ከቆናጽብን ክውንጅልን ብፍላይ ከኣ ንመራሕቲ መንግስቲ ኢትዮጵያ ካብ መራሒ ሃገር ክትሰምዖ ዘሕፍር ወያነ እናበለ ክዝልፍ ድሕሪ ምጽንሑ፡ ዲሒሩ ክኣ፡ ንሳቶም እዃ እንታይ ዓቕሚ ሃልይዎም ከደምቲ ልኡኻት ናይቶም ካብ ድሮ ጸላእቲ ናጽነት ኤርትራ ዝኾኑ መንግስቲ ኣሜሪካ መሳርሒ እዮም፡ ብምባል ነቲ ውጽኢት ኣዕነውቲ ፖሊሲታቱ ዘኸተሎም፡ ፖሊቲካውን ማሕበረ-ቑጠባውን ውድቕታት ሃገር እንተላይ ምጽናት-ስደት መእሰያት ኤርትራ ከይተረፈ፡ ገበናቱ ክኽውል፡ ኣሜሪካ ሰብኣዊ ዓቕምና ከዳኽሙ ዝገብርዎ ዘለዉ ሽርሕታት እዩ ክብል፡ ብዘይሕንከት ክኸስስን ሐላፍነት ንኻልኦት ከሰክምን፡ ንህዝቢ ዘየሎ ዝዓበየ ጸላኢ ፈጢሩ ከርዕዶ መናውሒ ስልጣኑ ክጥቀመሉ ጸኒሑ።
ኣብዛ ዝሐለፈት ናይ ጥቅምቲ 7 2017 ኣቶ ኢሳያስ ኣፈወርቒ ዘካየዳ ቓለ-መጠይቑ ግን፡ እቲ ልሙድ መደናገሪ ኣዘራርባ ከም ወትሩ ኮይኑ፡ ግን ካብቲ ንነዊሕ ዓመታት ክጥቀመሎም ዝጸንሐ ሊዒሎም ተጠቕሶም ዘለዉ ውዲታት መናውሒ ስልጣኑ፡ ገለ ሐድሽ ሜላታት ክህንድስ ዝደሊ ዘሎ ይመስል። ብሰሪ ጎነጻዊ ባህርያቱ “ዞባዊ ሃዋኺ ስርዓት” ማለት Regional Spoiler ዝብል ቅጽል ስም ተዋሂቡዎ፡ ንነዊሕ ዓመታት ካብቲ ዞባን ዓለምን ተነጺሉ ዘሎ ስርዓት፡ ከምኡ’ውን ውጽኢት ፖሊሲታቱ ዘኸተሎ ውድቐት ሃገርን ስቓይ ህዝብን፡ ከም ሽርሒት መንግስቲ ኣሜሪካን ተላኣኽቶም ኢትዮጵያን ኢሉ ንነዊሕ እዋን ክኸስስ ድሕሪ ምጽንሑ፡ ናይ ሰላምን ምትሕግጋዝን ቛንቓ ዘይፈልጥ መራሒ፡ ኣብዚ እዋን’ዚ ግን ኣብቲ ቓለ-መጠይቑ ብዘይ ሕንከትን፡ ከምዚ ዝስዕብ ክብል ተሰሚዑ፡ ብመጀመርያ ነቶም ንነዊሕ ኣዋን ናይ ግዳም ተጻባእትና እንዳበለ ብሐሶት ክኸሶም ዝጸንሐ ሃገራት ከየልዓለ፡ ብኣንጻሩ፡ ወረጅ ክመስል፡ ዲሒርና ከይንህሉ ኣብ መበል 21 ዘመን ምህላውና ድሕሪ ምዝኽኻሩ፡ ምስ ኩሎም ጎረባብትና እንተላይ ኢትዮጵያ ንተሓጋገዘሉ ባይታ ክህልወና ኣድላይ ምኻኑ ኣተምብሀ፡ ቐጺሉ፡ ተዓዘብቲ ጥራይ ክንከው ከምዘይብልና፡ ከምኡ’ውን ንካልኦት ምኽሳስ ጥራይ ዘዋጸእ ኣይኮነን ክብል፡ መስተንክር ሐረጋት ኣውከኣ።
ምስዚ ብልሐተኛ ኣዘራርባ ኣቶ ኢሳያስ ኣፈወርቂ ዝኸይድ ካልእ ፍጻሜ ከኣ፡ ኣቐድም ኣቢሉ ምስ ኣብ ሶማል ዝርከቡ ኣልሸባብ ርክብ ኣለዎ ተቢሂሉ፡ ገና ብወግዒ ዘይተላዕለ እገዳ ተበይንሉን ከምሳዕቤኑ እውን ምስ መንግስቲ ሶማል ጥዑይ ዝምድና ዘይጸንሖ ዲክታተር ኢሳያስ፡ ነቲ ብጥቅምቲ 14 2017 ኣብ መቓድሾ ዘጋጠመ ግብረ-ሽበራዊ መጥቓዕቲ ኣመልኪቱ፡ ነቲ ንኣልሸባብ ንምጥፋእን ከምኡውን ምርግጋእ ሶማል ዝግበር ቃልሲ ከም ዝድግፎ ዝገልጽ ደብዳቤ ናብ ፕረዚደንት ሶማል ሊኢኹ። ንኣቶ ኢሳያስ ጉድይ ኤርትራ፡ ንህዝባ ኣይምልከቶን እዩ፡ ንውልቓዊ ስልጣኑ ብዘርብሕ ምስ ድላዩ ንህዝቢ የባእሶን ይዓርቆን።
እዞም ሊዒሎም ተጠቒሶም ዘለዉ ክውንነታት፡ ኣቶ ኢሳያስ ስልጣኑ ንምንዋሕ ሐድሽ ውዲት የናዲ ምህላዉ ዝእምቱ እዮም፡ ናይ’ዚ ምኽንያት ክኣ ምናልባት፡ ከምቲ ኣብ ዜና መድርኽ-ንሃገራዊ-ዘተ ወጺኡ ዘሎ፡ ማለት መንግስቲ ኣሜሪካ ምምሕዳር ትራምፕ ኣብ ገማግም ቀይሕ ባሕሪ ኤርትራ ወተሃደራዊ መዓስከር ክምስርት፡ ከምኡ ኣሜሪካ ንመንግስቲ ኢትዮጵያ ኣብ ምምልካት ዶብ ተጽዕኖ ክትገብር ዝብል ኣብ ዘተ ምህላዎም ዝተታሐሐዘ ክኽውን ይኽእል እዩ፡ ኣቶ ኢሳያስ ኩሉ ጊዜ ካብ ረብሓ ሃገርን ህዝብን ረብሓ ስልጣኑ ስለዝዓጦ፡ ኣብዚ እዋን’ዚ ብህዝቢ ኤርትራ ኣዝዩ ተጸሊኡን ካብ ዓለም እውን ተነጺሉ ስለ ዘሎ፡ ገለ ሐድሽ መታለሊ ሜላ ኣብ ምህንዳስ ዘሎ ይመስል፡ ድሕሪ ማይ ናብ ብዓቲ እዩ ነገሩ፡ ኣብ ናይ ዝሐለፈ ጥቅምቲ ቓለ-መጠይቑ ዘውክኦም ጨለ ዘረባታት፡ ነቶም ንነዊሕ ወያነን ኣሜሪካን እዮም ጸላእትኹም እናበለ ከደናግሮምን ዝጸንሐ ደገፍቱ፡ ስነ-ኣእምራዊ ጽልዋ ምድላውት ንምግባር ይመስል ።
እቲ ምስ ጎረባብቲ ሃገራት ይኹን ኣብ ዓለም ብሕግን ሰላምን ምንባር፡ ከምኡ’ውን ምሕንጻጽ ቦርደር ብደለይቲ ፍትሒ ክድገፉ ዝጸንሑ መትከላት እዮም፡ ብቕንዱ ግን ቓልሲ ደለይቲ ፍትሒ ኣብ ዘቤታዊ ምሕደራ ሃገርና መሰረታዊ ለውጢ፡ ካብ ግዝኣተ-ውልቐ-መላኽነት ናብ ግዝኣተ-ሕግን ፍትሕን ምስግጋር እዩ። ኣብ ቃልሲ ንፍትሓዊ ስርዓት ኣብ ኤርትራ ገለ ካብቶም ክጋጥሙ ዝጸንሑ ብድሆታት፡ በቲ ሐደ ሸነኽ እቲ ዲክታተር ካብ ውሽጢ ህዝቢ ዝቦቐለ ስለዝኾነ፡ እቲ ህዝቢ ናተይ እዩ ዝብል እምነት ኣሕዲሩ ስለ ዝጸንሐ ነቲ መላኺ ብኣጋ ኸለልዮ ኣይከኣለን፡ በቲ ካልእ ሸነኽ ከኣ እቲ ዲክታተር ንክብርታትን ስነ-ኣእምራዊ ኣቃውማ ህዝብን ኣጸቢቑ ስለ ዝፍልጦ ንውዲታት ራዕድን ምትላልን ምቹእ ሃዋሁ ፈጢሩሉ እዩ
ኣብዚ እዋን’ዚ ግን፡ ህዝቢ ኤርትራ ድሕሪ ነዊሕ ምጽማም፡ ግህሰት ሰብኣዊ መሰላቱን ክብርታቱን ደረት ስለ ዝሰገረ፡ ፍርሂ በቲኹ ቓልሱ እንዳ ኣሐየለ ይመጽእ ኣሎ፡ ናይዚ ጭቡጥ መርኣያ ከኣ፡ እዚ ብዕለት ጥቕምቲ 31 2017 ብኣቦ ሐጂ ሙሳ መሓመድ ኑር ዝተወስደ ተባዕ ስጉምቲ፡ ከምኡውን ተመሃሮ ኣልዲ’ያእ ኣልእስላምያ፡ ዘካየድዎ ህዝባዊ ሰላማዊ ሰልፊ ኣብ ማእከል ከተማ ኣስመራ፡ ራዕዲ ዝበተኸ ፍናን ደለይቲ ፍትሒ ዘበረኸን ፍጻሜ ኮይኑ፡ ኣብ ቓልሲ ንፍትሐዊ ስርዓት ሐደ ኣብነታዊ ዓቢ ስጉምቲ ንቕድሚት እዩ። እቲ ስርዓት ከም ኣመሉ ሃይማኖታዊ መልከዕ ከትሕዞ እኻ እንተፈተነ ንተንኮለኛ ፈላላይ ውዲታት ዲክታተር፡ ህዝቢ ነቒሑሉ ምኻኑ ዘመልክት፡ እዚ ነቲ ተባዕ ፍጻሜ ንምድጋፍ ኣብ ወጻኢ መላእ ዓለም ዝካየድ ዘሎ ሰላማዊ ሰልፍታት፡ ብዓይነቱን ብዝሒ ተሳተፍቱን ካብ ናይ ቅድም ፍሉይ ብሓቒ ምስሊ ህዝቢ ኤርትራ ዘርኢ፡ ኩሉ ኣካል ሕብረተ ሰብና ዝካፈሎ ዘሎ ምኻኑ፡ ህዝብና ብሐቒ ንፈላላይ ውዲታት ሜላ ዲክታተር ኢሳያስ ኣፈወርቒ ክሳብ ክንድይ ነቒሑሉ ከምዘሎ ዘርኢ ዓቢ ምስክር እዩ።
ተኽኣ ጸጋይ
በርክሊ ካሊፎርንያ ሕ/መ/ኣ
ሕዳር 17 2017

Evidence that prisoners of conscience, critical journalists, and activists have been abused By Girma Bethany

Standard

Abstract

In recent years, it has come to be recognized that men and women activists, prisoners of conscience, and critical journalists in Ethiopia have been sexually abused in detention as a method of torture. We do not know exactly how common the abuse is.  Few former prisoners are willing to disclose their experience. Rape, genital maiming/mutilation, and sexual violence including sodomy are under-reported by both men and women. Male survivors of sexual violence are less likely than women and girls to disclose assaults (Callender & Dartnall 2011)due to a combination of cultural and religious reasons manifested through shame, confusion, and guilt. This study uses personal accounts and anecdotal evidence to investigate the alleged abuses. The data indicate that genital maiming/mutilation and rape have been practiced in an attempt to silence dissent and humiliate the victims. This study highlights the urgent need for the international community and local human rights organizations to address seriously the needs of victims of sexual violence such as genital maiming, rape, and other obscene and sadistic, ill treatment in prisons.  The human cost of the silencing and the marginalization of survivors can only be estimated at present.

Summary and Preliminary Conclusion

The project is underway and the conclusions that we can draw from this work are tentative. For many years there have been rampant rumors that prison officials and interrogators in Ethiopia abuse prisoners of conscience, journalists, and members of the opposition party. These prisoners have been exposed to unspeakable violation and are at the same time incapable of public expression in Ethiopia where sexual abuse is a taboo subject. Rape and the maiming of genital organs as a method of torture are part of this tragedy. Abuses are not only sexual. They are multifold: dehydration, starvation, and solitary confinement; refusal to provide basic medical care; ignoring cries for help; and varied forms of psychological abuse.

The objectives of this study are (a) to document the magnitude of this tragedy; (b) to create public awareness; (c) to assist the victims; and (d) to encourage survivors to come forward and share their stories with researchers and human right activists. As there is no possibility of obtaining recognizable justice in Ethiopia, this documentation is essential to helping the victims gain access to international judicial mechanisms. Survivors could file suit and pursue criminal prosecution and trials for both the perpetrators and those who ordered the sexual torture. It has been demonstrated on many occasions that the federal judiciary in Ethiopia lacks the independence and determination to prosecute these crimes. As a result, an international system would provide hope to the survivors and their families in pursuing criminal prosecution.

There are a number of challenges to realizing the above objectives and goals. The first is lack of credible evidence. It is next to impossible to induce survivors to talk about their ordeals, so most of the evidence and data in this report are anecdotal. Two of the personal accounts lack rigor because survivors were not willing to share their experiences in detail. A second challenge lies in the ability to prove systematic abuse. Zawati observes, “The International Criminal Court Statute states that sexual abuse is a crime against humanity if they can prove that it was done in a systematic way”. Theoretically, one ought to regard these atrocities or acts in their context and verify whether they may be regarded as part of an overall policy or a consistent pattern of an inhumanity, or whether they instead constitute isolated or sporadic acts of cruelty.The limited data in this study indicate that the atrocities are planned, systematic, procedural, and omnipresent. By omnipresent we mean that the abuses appear to be present in all prisons at all times where activists and opposition party members are incarcerated. The anti-terrorism proclamation (A Proclamation on anti-terrorism Proclamation No. 652/2009) has provided an instrument to crush dissent and silence opposition parties. The proclamation punishes free expression, a violation of international law. The consequence is painfully real for journalists and activists who face imprisonment for exercising basic rights.  They have been branded by the Government as traitors and terrorists.

The study findings show that obscene and sadistic forms of torture are used in prison. The purpose of the abuse is purely to humiliate the victim and to intimidate others.

Sexual abuse has consequences far beyond the event itself. Harms include physical damage, psychological insult, sexually transmitted diseases, depression, and intrusive memories. In a country where psychological and psychiatric treatment, counselling, and emotional support are not common, it is very difficult for the survivors to reassemble their lives and to function as socially adequate and occupationally competent citizens.The gravity of this problem can be even more complicated among male victims because of cultural beliefs and deep seated traditions.

A cardinal reflection and overwhelming surprise in this study is the widespread rumor among Ethiopians that sodomy is also practiced in prison by government agencies as a method of torture.More research and investigation is required to substantiate such rumors. At present, the data are quite limited and diffuse. However, other forms of sexual abuse, such as genital maiming, rape, obscene and sadistic, ill treatment, are documented practice